قطعات این مجموعه با هدف قابلیت اجرای زنده نوشته شده اند تا نوازنده را به چالشی با تکنیک های پیچیده اما در عین حال روان و طبیعی این ساز وا دارد. بیان صریح و جدی، ساختار انتزاعی آثار و همچنین تعامل میان شیوه های قدیمی و جدید نوازندگی پیانو و البته ریشه های موسیقایی ایرانی آثار، استحقاق شنیده شدن، نقد یا چالش توسط مخاطب را دارد.
سال ۸۶ یا ۸۷ بود که این آلبوم به دستم رسید. از آن زمان به عنوان یکی از برترین آثاری که شنیدم در ذهنم ثبت شده و مدام گوش به زنگ آثار جدید خالق اثر هستم. حقیقتا نقطه عطفی در موسیقی کلاسیک معاصر ایران است. ممنون از دکتر هوشیار خیام بزرگ برای خلق این اثر بینظیر.