گروه رادیولوژی

سلام. به عنوانِ سردبیرِ رادیولوژی باید بگویم رادیولوژی هدفی فرای خواندنِ محض دارد و به دنبالِ ارایه‌ی «خوانشِ خود» از هر اثرِ ادبی‌ست! بدیهی‌ست که در این راه سلیقه‌ی شنوندگان همبسته با دغدغه‌ی رادیولوژی نباشد...! اصلِ نخستِ آزادی «احترام به دیگری»ست، و احترام به دیگری را از جمله باید در توانِ تحمّلِ سلیقه‌ی او جست‌وجو کرد. پس -با کمالِ احترام- از دیگران نخواهید مثلِ هم باشند! منهای این، پادکستِ مذکور جزوِ نخستین آثارِ رادیولوژی‌ست و اندیشندگانِ رادیولوژی را همواره دیده‌ی نقد در آثارِ خود بوده و هست؛ یقیناً اگر امروز قرار بود پادکستی برای اخوان و مشیری ساخته شود -که چنین قراری نی‌ست!- گونه‌ی دیگری از خوانش و بازخوانی و اجرا به کار میرفت! شما و دیگر شنوندگان را دعوت میکنم تا برای درکِ پروژه‌ی رادیولوژی به پادکست‌های «ریشه در بادام و زیتون»، «شکوفه‌های شر»، «سرخ، سیاه، مهاجر»، «ارتفاعِ باران»، «حروفِ سفید» و «هیچ» گوش فرا دهید. در آخر خاطر نشان میشوم «نحو» موئلّفه‌ای زبانی‌ست و «نحوِ صحیح» در ساختارِ زبان قابلِ ارایه و بازخواست است نه در ادبیات؛ ارایه‌ی نحوِ صحیح در ادبیات -در بهترین حالت- برسازنده‌ی «مکتب» است. رادیولوژی سودایی فراتر از مکتب‌سازی و مکتب‌بازی دارد...! با سپاس از وقتی گذاشتید و سیاهه‌ای که در نقدِ رادیولوژی رقم زدید، و با احترام: گروهِ رادیولوژی.

دقیقا من اولش فک کردم \ادکست طنزه