دنیا همه جا سَوزِه، وابیده بهار ای گل وا خنده بِتَین از ریت، ئی گَرد و غُوار ای گُل وا خنده بِتَین از ریت، ئی گَرد و غُوار ای گُل هُف کِردِه وِ سازِس باد، پیچِستِه صدا کَوگون از غنچه دِرَو وا ناز، دَسمالِ دِرار ای گُل از غنچه دِرَو وا ناز، دَسمالِ دِرار ای گُل وا تو اِبوم آرُم مَهِ شوگارُم چی تو نِیا یارُم نیتِ پَلِت جا دار و ندارُم ای چَشمه ی کُهسارُم سَوزِ دِلُم وا تو گُلُم بی تو مو پیوارُم دی ناره قرار ئی دل، وابیده دچار ئی دل وا بُنگِ خُروسا چی اَفتو تو بوار ای گُل از غنچه دِرَو وا ناز، دَسمالِ دِرار ای گُل قاُلِیِ صَحرانِه نَمِ بارونا ایبَفِه هی وا گُل ایزَنِه مَل چَشمِه چِه خُوِه وُستی سَر اَوِ رو سا گُل ایهَمِه مَندُم شَو و رو دی کُجَنی یارُم؟ ای خُت باغ و بُهارُم گُر ایگِرِه جون سی تو، ایپیسِه دِلُم بی تو تو نم نمِ بارونی، سَر تَش مو بُوار ای گل از غنچه دِرَو وا ناز، دَسمالِ دِرار ای گُل بنگت کُنِه کوگِ دل ،وا کن تِیَتِه از خَو وا خنده بِکُن سیمون ، دنیانِه بُهار ای گُل از غنچه دِرَو وا ناز ، دَسمالِ دِرار ای گُل
ترجمه ی "آرُم"=آرام همه جا دنیا سرسبز است و بهار گردیده ای گل با خنده این گرد و غبار را از رویت بتکان ای گل باد در ساز خود دمیده است و صدای کبک ها در فضا پیچیده است از درون غنچه با ناز در بیا و دستمال را دربیاور ای گل با تو آرام می شوم ماه شبهای من هستی و کسی مانند تو نمی آید تار مویت بجای همه دار و ندار من است ای چشمه ی کُوهسارم با تو ای گل من دلم سرسبز است بی تو من گیاه خشک و بی ارزشی هستم این دل دیگر قرار ندارد ، این دل دچار (عشق)شده است با بانگ خروس ها ای گل تو مانند آفتاب ببار از درون غنچه با ناز در بیا و دستمال را دربیاور ای گل نم نم بارون ها با گل قالی صحرا را می بافد چشمه سرریز شده است چه خوب است کنار آب در سایه ی گل بایستی اینهمه شب و روز به انتظارت ماندم دیگر کجایی ای یارمن ای که خودت مانند باغ و بهار من هستی دلم برای تو شعله ور می شود بدون تو دلم می پوسد تو نم نم باران هستی بر آتش من ببار ای گل از درون غنچه با ناز در بیا و دستمال را دربیاور ای گل کبک دل تو را صدا میزند از خواب برخیز و چشمانت را باز کن با خنده دنیا را برایمان بهار کن ای گل از درون غنچه با ناز در بیا و دستمال را دربیاور ای گل