نوبهاره، نوبهاره، جونم با فصل بهار بگری دسمال به دستت، بروی تا مال بار یارم ای گلی، گلی، گلی گل ایریزه، گل ایریزه دا دُوا دُور بهون تا بیاهه بگدرته، شادُوا وا مادیون پیش مالس جاز تر و پشت مالس جاز خشک گو گپِ بهیگُ ورِستا، سی دُوا نرمِش کُشت شادوا برنو به شونت و کُلَه پیش تیگته دهدری زایل افتو به خُووی بهیگته کوگ سوزو، کوگ سوزو، سی تیه کالی بخون دا دُوَر وُری آهای گل وا دوالالی بخون شادُوا به سفِرازی ایکُنه چوغا به ور دِر ایاره مِنِ مالا، تا همه وابون خَوَر ایبرازنه نوبِهیگه، لچک اُلماس نِماس اینِهِن به شاد و خیری حنانه به دس و پاس پیش پا بهیگ اِیارِن میشِ وُر کِل ایزَنِن دابهیگ و دا دُوا هم، دَورِسون کِل ایزَنِن تا صدا کرنا ایا دُرگل زِنو بازی کُنِن ترکه وُردارِن جِغِلَیل تا که چو بازی کُنِن