به پندار ما موسیقی قِسمی گفتوگوست. خواه گفتوگوئی با خود در درون، خواه گفتوگوئی با دیگری(شنونده) یا گفتوگوی ما اجراگران با یکدیگر به میانجیِ سازهایمان. ما این گفتوگوی موسیقائی را به زیبایی و حقیقت نزدیکتر میدانیم تا گفتوگو به زبانهای جسمانیمان، که این یک زبانِ سر است و آن دیگر زبانِ جان. آغازگاه این اثر نیز در حقیقت چنین گفتوگوئی بوده است که اندکاندک بال و پر یافته و به مجموعهای بدل شده که اکنون پیشِ روی دارید. در این گفتوگوی کوتاه رجوع کردهایم به والاترین و اصیلترین تجارب انسانی، از نغمه و لالائی مادر تا نجوای اولین عشق، از جدائی، حسرت و شکست تا شادمانی و رقص.
پیشکش به تمام عاشقان زیبایی و حقیقت.