حتی واسه یه لحظه هم دور شی ازم دلشوره می گیرم حتی تصورم کنم دلخوری و دلگیری می میرم به موت قسم اشاره کن کوه و میذارم رو دوشم خونه م چشاته نگیرشون ازم، نذار خونه به دوش شم من دیگه از کوچه ی چشمات راه برگشتن ندارم غریبه آشنای روزگارِ بد دوسِت دارم وصله ی جونی، عشقت واسم حیثیته نه لفظ و زبونی کاشکی از عمرم کم بشه تو بیشتر بمونی بیشتر بمونی... دردت به جونم تصدق خنده ت بخند همش همیشه دلی که عشق تو پاش نباشه دل نمیشه، دیگه عاقل نمیشه
میترسم بدم از دستت به خودم بیام و نبینم دوباره چشمای مستت میترسم از عشق زیادم، از بس که دوسِت دارم جای مرهم زخمات خودم بشم دردت وصله ی جونی، عشقت واسم حیثیته نه لفظ و زبونی کاشکی از عمرم کم بشه تو بیشتر بمونی بیشتر بمونی... دردت به جونم تصدق خنده ت بخند همش همیشه دلی که عشق تو پاش نباشه دل نمیشه، دیگه عاقل نمیشه