در دفترچهٔ آلبوم «تهران–برلین» دربارهٔ اثر «مهسا، اُپوس ۲۲۴» چنین آمده است: «مسائل موسیقی ایران همواره مورد توجه مشایخی بوده و او در انواع و اقسام گوناگون به این مسائل اندیشیده است. نحوه برخورد او با این مسائل کمابیش در تضاد با تفکر اساتید موسیقی ایرانی بوده است. در حالیکه کوشش و نگرانی اکثر اساتید موسیقی ایرانی بر حفظ و «دستنخوردگی» موسیقی کلاسیک ایران متمرکز است؛ توجه، نگرانی و کوشش خستگیناپذیر مشایخی، متوجه «انبساط» و «تکامل» موسیقی ایران بوده است. تا جایی که او اصرار در دستنخوردگی موسیقی ایران را به یک «خواب غفلت بیپایان» تعبیر میکند. تمایل مشایخی به آهنگسازی در محدوده کوک تعدیل نشده، علاوه بر «ارکستر موسیقی نو» به تشکیل «آنسامبل متاایکس» انجامید. آنسامبلی کوچک که بنا بر ضرورت هر قطعه از تعداد متغیری نوازنده تشکیل شده است. او در نامگذاری قطعات این آنسامبل به کارمنحصر به فردی دست میزند؛ به این ترتیب که از نام بعضی دانشجویان و نوازندگان خود آنسامبل در نامگذاری قطعات استفاده میکند. آثاری که او برای این آنسامبل تصنیف کرده است، کاملا ایرانی هستند. ساختار این قطعات از جمله قطعه حاضر، از موتیوها یا تمهایی تشکیل میشود که به قابی برای بداههنوازی نوازندگان تبدیل میشوند. عبارات و تمها طوری انتخاب شدهاند که نتیجه حاصله در درون تئوری «چندصدایی» مشایخی جریان مییابد.»
• آهنگساز: علیرضا مشایخی • اجرا: دوئو تآی (امیرحسین رئوفی و حمید فروزان) • ضبط: ضبط شخصی با ZOOM H4n • پالایش صدا: فرزان روزبهانی • پوستر و موشنگرافی: حمیدرضا سوسنی • نقاشی: از مجموعهٔ موسیقی روی بوم اثر علیرضا مشایخی • سازها: دسترنجِ احسان قاسمی • ناشر: نشر موسیقی درنگ • ضبط: شهریور ۱۳۹۸؛ در یک نشست بصورت یکپارچه و بدون ویرایشهای دیجیتال. • نشر: آذرماه ۱۴۰۴